که چراغ خرد از باد هوا می میرد

می شوم زنده من از درد تو ای دوست دوا

به کسی بخش که از بهر دوا می میرد!

می کند راه خرد در شب سودای تو گم

به سر کوی غمت خاک دوایند مرا

نفس بیچاره چه داند که چرا می میرد؟

نفسی ماند ز سلمان، مکنیدش درمان!