دلی را جو که جویای تو باشد

برون کردم ز دل جان را که جان را

نمی زیبد که بر جای تو باشد

خوشا آن دل که بیمار تو گردد

دل گم گشته ام را گر بجویی

در آن زلف سمن سای تو باشد

اگر چه حسن گل صد روی دارد