به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم

اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی شد

بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

شرح می دادم و طومار به خون تر می شد

می زدم دست به سر پای فروتر می شد

روز اول که سر زلف تو را سلمان دید

دید کش جان و دل و دیده در آن سر می شد