بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

سینه از مهر تو چون صبح منور می شد

آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر می رفت

اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی شد

شرح می دادم و طومار به خون تر می شد

به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم

می زدم دست به سر پای فروتر می شد