شرح می دادم و طومار به خون تر می شد

آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر می رفت

اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی شد

بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم

می زدم دست به سر پای فروتر می شد

روز اول که سر زلف تو را سلمان دید