اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی شد

دهن از یاد تو چون غنچه معطر می گشت

سینه از مهر تو چون صبح منور می شد

آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر می رفت

بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

شرح می دادم و طومار به خون تر می شد

به گلم پای فرو رفته، چندانکه زغم