آهم از سینه، چو عیسی، به فلک بر می رفت

با دل و دیده خیال تو برابر می شد

دهن از یاد تو چون غنچه معطر می گشت

سینه از مهر تو چون صبح منور می شد

اشکم از دیده، چو قارون به زمین برمی شد

بنشستم که فراقت به قلم شرح دهم

شرح می دادم و طومار به خون تر می شد