در گذر زینها که اینها سر به سودا می کشند

خرم آن مستان که بی آمد شد ساغر مدام

از کف ساقی دردت، درد صهبا می کشند

دل خیال زلف و خالت کرد، گفتم: زینهار!

بر حواشی گل رخسار نقاشان حسن

می کشند از غالیه خطی و زیبا می کشند

جان فدای آن دو مشکین سنبلت کز روی ناز