خرم آن مستان که بی آمد شد ساغر مدام

تا خط دیوانگی بر دفتر ما می کشند

می کشم هر شب به جام چشمها، دریای خون

شادی آنانکه بر یاد تو دریا می کشند

از کف ساقی دردت، درد صهبا می کشند

دل خیال زلف و خالت کرد، گفتم: زینهار!

در گذر زینها که اینها سر به سودا می کشند