کو نشانی زان عذار ارغوانی می دهد

جوهر فر دهانش طالب دیدار را

بر زبان جان جواب « لن ترانی» می دهد

جز سرشک لاله رنگم در نمی آید به چشم

دیده بر راه صبا دارم که از خاک رهش

می رسد وز گرد راهم ارمغانی می دهد

زندگی از باد می یابم که او در کوی دوست