دیده بر راه صبا دارم که از خاک رهش

بر زبان جان جواب « لن ترانی» می دهد

جز سرشک لاله رنگم در نمی آید به چشم

کو نشانی زان عذار ارغوانی می دهد

می رسد وز گرد راهم ارمغانی می دهد

زندگی از باد می یابم که او در کوی دوست

می شود بیمار وز آنجا زندگانی می دهد