گر فراق او مرا یکدم امانی می دهد

گفت: لعلت می دهم کام دلت، باری مرا

گر نمی بخشد لبت کامی، زبانی می دهد

با وصالش می توانم جاودان خوش زیستن

گو برون کن جان و دل هرکس که او چون جام می

می رود خود را به دست دلستانی می دهد

گفتمش موی تو بر زانو چه آید هر زمان؟