گو برون کن جان و دل هرکس که او چون جام می

گر نمی بخشد لبت کامی، زبانی می دهد

با وصالش می توانم جاودان خوش زیستن

گر فراق او مرا یکدم امانی می دهد

می رود خود را به دست دلستانی می دهد

گفتمش موی تو بر زانو چه آید هر زمان؟

گفت: پیشم شرح حال ناتوانی می دهد