گفتمش موی تو بر زانو چه آید هر زمان؟

گر فراق او مرا یکدم امانی می دهد

گو برون کن جان و دل هرکس که او چون جام می

می رود خود را به دست دلستانی می دهد

گفت: پیشم شرح حال ناتوانی می دهد

گفتم: از من هیچ ذکری می رود در حلقه اش؟

گفت: سودا بین که تشویش فلانی می دهد