بی خم ابروی او پیوسته نالان می روم

جان به لب نزدیک و راهی در میان افتاده دور

بینوا چون بلبلم، بی برگ چون شاخ درخت

کز جمال گل بود، در مهرگان افتاده دور

راست چون تیری که باشد از کمان افتاده دور

من چو پیکان زیر پی، پیموده ام روی زمین

بوده جویای نشانش، وز نشان افتاده دور