فتاده بر سر ره من به سایه می مانم

تو باد پای عزیمت، چو باد می رانی

من آب دیده گلگون چو آب می رانم

تو آفتاب منیزی که می روی ز سرم

شکسته بسته زلف توام روا داری

فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟

بدست لطف عنان را کشیده دار که من