ز پای بوس رکاب تو باز می مانم

شکسته بسته زلف توام روا داری

فرو گذاشتن آخر چنین پریشانم؟

بدست لطف عنان را کشیده دار که من

نه پای عزم و نه جای نشست در منزل

بمانده ام ره بیرون شدن نمی دانم

دریغ روز جوانی که می رود عمرم