گردیده در پی تو به نعلین آهنی

بر هم زند ابروی و چشم تو وقت من

خود وقت کیست آنکه تو بر هم نمی زنی؟

ای رهروان عشق چو پرگار دورها

سر تا سر جهان ظلمات است و یک چراغ

مردم نهاده اند همه سر را به روشنی

ما و شرابخانه و صوفی و صومعه