رحمی نکرد بر من مسکین به هر مرهمی

جز دیده کو به خون رخ ما سرخ می کند

در کار ما نکرد کس از مردمی، دمی

خوردم هزار زخم ز هر کس به هیچ یک

دریای عشق در دل ما جوش می زند

ز آنجا سحاب دیده ما می کشد نمی

سرمست عشق را ز دو عالم فراغت است