همیشه من به ثنای تو می چکانم در

سفید و سرخ بود روی درهم و دینار

من آنکسم که به مدح تو می کنم مشحون

جریده های سیاه و سپید لیل و نهار

چو ابر بی طمع و حرص را تب و ادرار

ولی توقعم از لطف شاه می باشد

که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار