که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار

همیشه من به ثنای تو می چکانم در

چو ابر بی طمع و حرص را تب و ادرار

ولی توقعم از لطف شاه می باشد

دوم که چون شمری بندگان مخلص را

مرا به اسم غلامی درآوری به شمار

از آن عروس سخن خوش نمی نماید روی