مرا به اسم غلامی درآوری به شمار

ولی توقعم از لطف شاه می باشد

که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار

دوم که چون شمری بندگان مخلص را

از آن عروس سخن خوش نمی نماید روی

که دارد آیینه طبع روشنم ز نگار

تو پادشاه جهانی و ورد من این است