دوم که چون شمری بندگان مخلص را

چو ابر بی طمع و حرص را تب و ادرار

ولی توقعم از لطف شاه می باشد

که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار

مرا به اسم غلامی درآوری به شمار

از آن عروس سخن خوش نمی نماید روی

که دارد آیینه طبع روشنم ز نگار