ولی توقعم از لطف شاه می باشد

جریده های سیاه و سپید لیل و نهار

همیشه من به ثنای تو می چکانم در

چو ابر بی طمع و حرص را تب و ادرار

که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار

دوم که چون شمری بندگان مخلص را

مرا به اسم غلامی درآوری به شمار