چو ابر بی طمع و حرص را تب و ادرار

من آنکسم که به مدح تو می کنم مشحون

جریده های سیاه و سپید لیل و نهار

همیشه من به ثنای تو می چکانم در

ولی توقعم از لطف شاه می باشد

که گه گهی دهدم بر ضمیر خویش گذار

دوم که چون شمری بندگان مخلص را