که دارد آیینه طبع روشنم ز نگار

دوم که چون شمری بندگان مخلص را

مرا به اسم غلامی درآوری به شمار

از آن عروس سخن خوش نمی نماید روی

تو پادشاه جهانی و ورد من این است

که پادشاه ز شاهی و ملک برخوردار