در زیر طاق صفه ات، ارکان دولتمند

خود را به روزن تو درافکندی از هوا

از عشق نیم ترک تو بیم است کاسمان

این طاق لاجوردی، اطلس کند قبا

همچون ستون ستاده به یک پای دایما

خرم تر از خورنقی و خوشتر از سریر

وانگه برین سخن درو دیوار تو گوا