مباش ایمن که روز و شب تو را در خانه اند اعدا

چه می داند کسی حال گل اندامان به زیر گل

بگفتی خاک، اگر بودی زبان سوسنش گویا

بدی بر کان تو می آید، ز چشم است و زبان و دل

مشو بدنام را منکر، نخوانده نامه سرش

که بدنام است و افعال نکو می آید از صهبا

من آن را آدمی دانم که دارد سیرت نیکو