که بدنام است و افعال نکو می آید از صهبا

بدی بر کان تو می آید، ز چشم است و زبان و دل

مباش ایمن که روز و شب تو را در خانه اند اعدا

مشو بدنام را منکر، نخوانده نامه سرش

من آن را آدمی دانم که دارد سیرت نیکو

مرا چه مصلحت با آن که این گبرست و آن ترسا

«و ما اوتیت» می خوانی و می گویی: که می دانم