من آن را آدمی دانم که دارد سیرت نیکو

مباش ایمن که روز و شب تو را در خانه اند اعدا

مشو بدنام را منکر، نخوانده نامه سرش

که بدنام است و افعال نکو می آید از صهبا

مرا چه مصلحت با آن که این گبرست و آن ترسا

«و ما اوتیت» می خوانی و می گویی: که می دانم

علوم غیب اگر هستی علوم غیب را دانا