جهان حسن تو خوش عالمی است ز آنکه درو

زهی لطیف خیالی که در تصور ماست

به ناز اگر بخرامد درخت قامت تو

ز جای خود برود سرو، اگرچه پابرجاست

شمال بر طرف آفتاب، غالیه ساست

تراست بی سخن اندر دهان نهان گوهر

نشان گوهر پاک تو در سخن پیداست