گرچه پولاد دل است، آینه هم روی نماست

شب ز سودای تو بر سینه سیمین صباح

هر سحر پیرهن شعر سیه کرده قباست

من گرفتم که به پولاد دلی آینه ای

زیب دور قمر آمد چو خط آصف دهر

سر زلف تو که بر برگ سمن غالیه ساست

روی زیبای تو چون رای جهانگیر وزیر