رویت نمود لعل تو نامش دهان نهاد

باریکتر از مو کمرت را دقیقه ای

ناگاه در دل آمد نامش میان نهاد

شیرینتر از شکر به سخن در لطیفه ای

از قامتت خیال مثالی نمود باز

در کسوت لطیف دل آن را روان نهاد

تا کی چو شمع سوخته را می کشم به دم؟