از قامتت خیال مثالی نمود باز

ناگاه در دل آمد نامش میان نهاد

شیرینتر از شکر به سخن در لطیفه ای

رویت نمود لعل تو نامش دهان نهاد

در کسوت لطیف دل آن را روان نهاد

تا کی چو شمع سوخته را می کشم به دم؟

کو با تو در میان سرو جان رایگان نهاد