در کسوت لطیف دل آن را روان نهاد

شیرینتر از شکر به سخن در لطیفه ای

رویت نمود لعل تو نامش دهان نهاد

از قامتت خیال مثالی نمود باز

تا کی چو شمع سوخته را می کشم به دم؟

کو با تو در میان سرو جان رایگان نهاد

ای دل مجوی سود ز سودای او که عشق