من به صد جان می خرم گردی ز خاک کوی او

راستی نیک از کمند زلف او جان می برد

می فرستم جان به دست باد پیشش گرچه

ناتوان افتاده است، افتان و خیزان می برد

با صبح ارزان متاعی دارد، ارزان می برد

زان پریشان می شود از باد زلف او که باد

پیش زلفش قصه جمعی پریشان می برد