گرچه باز از روی ظاهر جان و ایمان می برد

یک جهان جان در پی باد صبا افتاده اند

او مگر بویی زخاک کوی جانان می برد

عکس جان و پرتو ایمان زرویش ظاهر است

نقطه نوش دهانش غارت جان می کند

گاه پیدا می رباید، گاه پنهان می برد

در بیضا با بنا گوشش معارض می شود