در بیضا با بنا گوشش معارض می شود

گرچه باز از روی ظاهر جان و ایمان می برد

نقطه نوش دهانش غارت جان می کند

گاه پیدا می رباید، گاه پنهان می برد

چون سررشک من ز عین بحر غلطان می برد

تابش مهر رخت جان جهانی را بسوخت

دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد