دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد

در بیضا با بنا گوشش معارض می شود

چون سررشک من ز عین بحر غلطان می برد

تابش مهر رخت جان جهانی را بسوخت

پادشاه بحر و بر دارای دین، سلطان اویس

آنکه او دست از همه شاهان به احسان می برد

آنکه بستان می کند تیغ خلاف اندر غلاف