چون سررشک من ز عین بحر غلطان می برد

نقطه نوش دهانش غارت جان می کند

گاه پیدا می رباید، گاه پنهان می برد

در بیضا با بنا گوشش معارض می شود

تابش مهر رخت جان جهانی را بسوخت

دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد

پادشاه بحر و بر دارای دین، سلطان اویس