تابش مهر رخت جان جهانی را بسوخت

گاه پیدا می رباید، گاه پنهان می برد

در بیضا با بنا گوشش معارض می شود

چون سررشک من ز عین بحر غلطان می برد

دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد

پادشاه بحر و بر دارای دین، سلطان اویس

آنکه او دست از همه شاهان به احسان می برد