آنکه او دست از همه شاهان به احسان می برد

تابش مهر رخت جان جهانی را بسوخت

دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد

پادشاه بحر و بر دارای دین، سلطان اویس

آنکه بستان می کند تیغ خلاف اندر غلاف

گر صبا منشور فرمانش به بستان می برد

نیست بی پروانه مستوفی دیوان او