آنکه بستان می کند تیغ خلاف اندر غلاف

دل پناه از زلف تو باطل یزدان می برد

پادشاه بحر و بر دارای دین، سلطان اویس

آنکه او دست از همه شاهان به احسان می برد

گر صبا منشور فرمانش به بستان می برد

نیست بی پروانه مستوفی دیوان او

فی المثل گر یک ورق باد از گلستان می برد