نقطه نوش دهانش غارت جان می کند

او مگر بویی زخاک کوی جانان می برد

عکس جان و پرتو ایمان زرویش ظاهر است

گرچه باز از روی ظاهر جان و ایمان می برد

گاه پیدا می رباید، گاه پنهان می برد

در بیضا با بنا گوشش معارض می شود

چون سررشک من ز عین بحر غلطان می برد