در آخر بدانست که اول چه داشت

چو حالش ز نعمت به محنت کشید

بجز بازگشتن طریقی ندید

به زحمت سفر کرد و راحت گذاشت

بجائی که وقتت خوش است ای پسر

نمی بایدت کرد ز آنجا سفر

مکن دولت عافیت را رها