کنون ذره وارم ز خورشید دور

از آن پس که بر مه سر افراخته

به خاک سیاهش در انداخته

چو خورشید بودم منت در حضور

چو شاخ گیا کو نیابد هوا

چو ماهی که از آب گردد جدا

ز هجران روی تو پژمرده ام