چو شاخ گیا کو نیابد هوا

به خاک سیاهش در انداخته

چو خورشید بودم منت در حضور

کنون ذره وارم ز خورشید دور

چو ماهی که از آب گردد جدا

ز هجران روی تو پژمرده ام

تو باقی بمانی که من مرده ام