تو باقی بمانی که من مرده ام

چو شاخ گیا کو نیابد هوا

چو ماهی که از آب گردد جدا

ز هجران روی تو پژمرده ام

تو تا همچو ابرم برفتی ز سر

ز برگ رزان هر دمم خشکتر

مگر سایه ای بر سر آری مرا