که گر بر درش جای خود دیدمی

زر افشاند و گوهر به بالای او

سر نامه بوسید و پیشش نهاد

حکایت ز هر گونه می کرد یاد

بر این نامه خود را بپیچیدمی

چو گرد آمدی با تو این خاکسار

بر آن درگر از من نبودی غبار