چو گرد آمدی با تو این خاکسار

حکایت ز هر گونه می کرد یاد

که گر بر درش جای خود دیدمی

بر این نامه خود را بپیچیدمی

بر آن درگر از من نبودی غبار

دگر بار گفتش که ای چاره ساز

مگیر از من خسته دل پای باز